‘Nee maar!’ riep de dokter. ‘Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Ellie Appeltjes was flauwgevallen en lag languit op het rode kleedje voor de haard. Zo snel als hij kon sprong de dokter uit zijn stoel, en wapperde een zakdoek besprenkelt  met eau de cologne boven het lijkbleke gelaat van zijn mooie assistente. Ellie knipperde met haar ogen en ging rechtop zitten. ‘Wanneer stapt u nu eens van die goedkope eau de cologne af dokter?’ snauwde Ellie die al snel weer de oude was, ‘die goedkope geuren zijn niet te harden!’ Hopla, daar stond ze alweer rechtop en snelde de kamer uit. Daar moest de dokter om gniffelen. Hij zou het Ellie nooit vertellen, maar als hij een dure eau de cologne gebruikte om haar bij te brengen, werkte dat nooit! Ellie kwam alleen weer bij bewustzijn door geuren die ze zoals ze zelf zei ‘niet te harden’ vond. De dokter stond met moeite op van het haardkleedje, zijn knieën wilden niet meer zo. ‘Die Ellie is me er eentje’ dacht hij. ‘Een bijzonder eigenwijze dame, maar heel secuur’. En dat telde, want een goede assistente is deze dagen moeilijk te vinden.

Toen liep hij terug naar de praktijk, want er was nog veel te doen.

De nacht. Als de mensen eindelijk slapen heeft zij rust. Dan kan ze haar geheimen vergeten. Al sluimerend glijden ze weg, de beelden, geluiden en herinneringen aan de wandaden van de mensen. De mensen verhullen zich maar al te graag in de nacht, verhullen zich in haar donkere mantel. Wanneer de mensen slapen, slaapt de nacht ook. Niets houdt haar meer wakker. Ze heeft rust, tot ze uit haar sluimeren weer wordt gewaakt, door de zon, de vergeten bewaker van de dag.

De dag. Wanneer de mensheid ontwaakt begint haar dienst. Ze schenkt haar licht, verspreid gul haar warmte. Vol goede moed begint ze haar tocht langs de hemel. Met haar gouden glans verlicht ze de wereld. De goeden en slechten verwarmen zich vergenoegd aan haar stralen. Zonder verwijt licht ze ze bij, maar haar hart wordt zwaar. Als het haar te hoog komt te zitten gaat zij dalen. Het gaat regenen.

Gewekt door de tranen van de dag komt daar de maan, de stille getuige van de nacht.

Op de Christelijke Hogeschool Ede moest ik eindeloos reflecteren, op de Evangelische Hogeschool elk blok doelen maken voor persoonlijke ontwikkeling. Nu ik Taal en Cultuurstudies doe is er van persoonlijke ontwikkeling geen sprake. Althans, niet op de opleiding. Portfoliogroepen en SLB’ers zijn nergens te bekennen, alles draait om kennis. Daarom doe ik zelf erg mijn best mijn sterke kanten uit te buiten en mijn zwakke kanten aan te pakken.

Als 21-jarige kun je je niet meer gedragen als een tiener met grillige stemmingswisselingen. Er wordt van je verwacht dat je je volwassen en evenwichtig gedraagt. Dus probeer ik me een mening te vormen over allerlei zaken, mezelf assertiviteit aan te leren, net als voorkomendheid, vriendelijkheid en ga zo maar door. 

Waarom wil ik mezelf zo graag veranderen? Vaak laat ik dingen over me heen komen, ook wanneer ik het er niet helemaal mee eens ben. Kleur bekennen is aan mij niet besteed, ik geef alles voor de lieve vrede. Ook mijn gezichtsuitdrukking lijkt soms nogal wat te wensen over te laten. Zo zat ik pas bij een onderzoek met een aantal meiden om een tafel. We ‘genieten’ daar een onderzoeksontbijt met bepaalde chemicaliën die ons ijzergehalte zouden beïnvloeden. Ik ben druk bezig het grijze broodje weg te werken, zegt mijn buurvrouw oppeens tegen me ‘you’re looking realy UNhappy!’ Ai… kijk ik echt zo chagarijnig? Ik dacht dat ik een doornsee proefpersoon was die met een neutraal gezicht haar ontbijt nuttigde. Op de middelbare school zei een klasgenoot al eens tegen me: ‘jij kijkt altijd zo verdrietig’. Mijn mimiek leidt een eigen leven.

De dingen gaan nog niet echt ideaal dus. Zo gebeurt het me ook wel eens dat ik óf erg vriendelijk óf erg assertief ben, maar niet tegelijkertijd. De combinatie van deze twee is wat lastig. Vandaag werd mijn vervoersbewijs, de studenten OV chipkaart in mijn geval, gecontroleerd in de trein. De conducteur houdt mijn kaart tegen de lezer en zegt triomfantelijk: ‘geen OV-chipkaart! Je kaart is niet geactiveerd.’ Ondertussen loopt hij naar zijn collega om te overleggen wat voor leuke sanctie ze me gaan geven. ‘Dit ga ik niet pikken’ denk ik bij mezelf, me innerlijk wapenend tegen elk soort boete dat ze me kunnen gaan geven, ‘ik moet assertief zijn’. De conducteur komt terug gelopen en zegt: ‘Ik moet u een kaart uitschrijven’. ‘Maar ik reis er al weken mee!’ roep ik verontwaardigd uit! Oeps… dat was wat té assertief. De beste man doet gewoon zijn werk, ik mag wel wat vriendelijker reageren. Ik had mijn neutrale blik (inderdaad, da’s niet best) op, dus erg aardig zal mijn oprechte uitroep niet overgekomen zijn. De conducteur kijkt me wazig aan en loopt weer naar zijn collega om te overleggen. Ze controleren de kaart nog  een keer en nu herkent de lezer mijn chipkaart wel. ‘Softwarefout lieverd, ik weet dat je het niet expres doet hoor’. Hij klopt op mijn schouder en loopt de coupe uit.

Het omgaan met mensen blijf ik een complex geheel vinden. Het dagelijks leven bezorgt me op dit gebied nogal wat hoofdbrekers. Soms vraag ik me af of ik autistische trekjes heb, maar ja dat gaat wel wat ver. Dus blijf ik mijn beste beentje voorzetten en verzamel elke dag weer nieuwe moed. Want mijn inspanningen tot zover ten spijt heb ik over gezonde assertiviteit nog veel te leren!

In blok 3 een collegereeks over het Katholicisme in de middeleeuwen. Vreemde tijden waren dat, de jaren van 500 tot 1500. In de lessen hoorde we zo nu en dan opmerkelijke dingen.

Zo waren er jaren waarin een hardloopwedstrijd werd georganiseerd op 1^e paasdag. Als je het hardste liep, en zo het eerste bij het graf was, werd je geëerd met de titel: ‘Johannes van het Jaar’!

Ook verscheen er een boek voor priesters, het zogenaamde Summea Confessorum. Hierin stonden tests waarmee een priester erachter kon komen of een zondaar wel écht berouw had! Eigenaardig hè, hoe kun je dit nou ‘testen’…

Er waren allerlei straffen voor zondaars. Van het opzeggen van Weesgegroetjes tot jarenlang op water en brood. De mensen konden ook vergeving krijgen door een ascetisch leven, intreding in het klooster, het vergieten van tranen of het bekeren van andere mensen. Als er een ‘arm vrouwtje’ gezondigd had was de straf lichter. Dit stond allemaal uitgebreid beschreven in de middeleeuwse boeken.

Hieronder een gedichtje, in context van de biecht.

Hij staat aan je deur

Vergezellend als een schaduw

Trouwer dan je geweten

Is je schuld

Die eersterangs connaisseur

Schreeuwt je na

Knijpt je

Wringt je uit

Berooft je van je rust

Het hart gebukt onder

zijn publiek geheim

Die schuld

Die boete

Het verleden beplakt het nu

verknijpt je ziel

verwaait je dromen

Houdt je binnenshuis

Je gepijnigde ziel

Vermorzeld

Gespleten wegen
vreemde kronkels
begeleiden
naar onmoeten

Verstofte paden
oud verlangen
vergeten in de modder
diamanten van weleer

Een ieder zijn bagage
slepende lasten
volle koffers
beladen verleden

Zij initieert
hij ziet, neemt over
is aan zet
en schaakt de dame

Als ik het maar niet vergeet. De tijden die in vervaagde herinnering heerlijk en vaak onbezorgd waren, geborgen en veilig. De momenten van vreugde, verdriet. Het lief en leed dat we hier deelden. Nieuwe levens verwelkomd. Samen afgescheid genomen van anderen. En de ruimtes waarin naar het schijnt de herinnering altijd zal blijven, als een zachte bries, een schaduw net buiten gezichtsveld. Hoe diep gaat leven, het hechten aan wat dierbaar is en toch, ik zal wennen en vergeten en niet langer stil staan bij wat eens was. Verborgen en vergeten schatten. Door te schrijven maak ik een kaart en stippel ik de route uit naar wat eens vergeten rijkdommen zullen zijn. Levens verweven, gaan verder.

Ver weg druipen regendruppels
langs getinte wangen
Dichtbij huilt een piano
onder getinte handen

Twee werelddelen
Een moment
Hetzelfde litteken
Moeder en dochter

"verhuizen"